ေ၀း (၂)

ႏြမ္း………….
သစ္ရြက္ေျကြလုိ ေလႏွင္ရာလြင့္လုိ႔
ငါ့အေတြး ငါ့အိပ္မက္လည္း မရွိ
လြမ္း……………
အလြမ္းငွက္ တစ္ေကာင္လုိ ဘယ္ဆီမွာလဲ …
နားခုိရာမဲ႔ ပ်ံသန္းရင္း ရင္ခြင္ကြဲေၾက
အက္ရွရွႏွလံုးသားက ဘုရားသခင္ထံ ေတာင္းဆုိေနတဲ႔
ဆုေတာင္းသီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္
သုိ႔ေပမယ့္ ငါမရွိ…………
ခမ္း…………
ခမ္းေျခာက္ေျခာက္ ငါ့ႏွလံုးသားရင္ခြင့္မွာ
မွီတြယ္ရာမဲ႔ ေရၾကည္သေပါက္ဆုိတာ
ဒဏ္သာဏ္ရီ တစ္ပုဒ္လုိ
အေမွာင္မွာ စမ္းတ၀ါး
တစ္ေနရာ အေ၀းက ေခၚသံနားစြင့္ရင္း
ေလွ်ာက္ေနမိ ခမ္းေျခာက္ေနတဲ႔
ျမစ္တစ္စင္းက သံစဥ္တစ္ပုဒ္နဲ႔ စီးဆင္းရင္း
ငါ ညည္းတြားေနဆဲ …….
နံနက္ခင္းသစ္ေရာက္လုိ႔ မုိးေသာက္ခဲ့ရင္
ငါရဲ႕ မသစ္တဲ႔ နံနက္ခင္းနဲ႔အတူ မ်က္ႏွာသစ္ရင္း
ဒီသံရာ ၀ဲကရက္ထဲမွာ လည္ပတ္ရင္း
သတိရေနရအံုးမယ္…….
ဘယ္ဆီမွန္းမသိတဲ႔ အသံကုိနားစြင့္
ရင္ခြင့္ကုိဖြင့္ရင္ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ႔
အသက္႐ႉျခင္းေတြနဲ႕ ငါတစ္ေယာက္
ႏြမ္းလ် လြမ္းတသသနဲ႔ ခမ္းေျခာက္စြာ
ျဖတ္သန္း ေလာကျကီးကုိ
ရယ္ျပရအံုးမယ္ေနာ္……
ဟူး …….. မေတြးခ်င္ေတာ့ဘူး အရာရာတုိင္းကုိ
ဆံုး႐ႈံးၿပီလုိ႔သိလုိက္ခ်ိန္မွာ ညနက္နက္ရဲ႕သံေခါင္းယံခ်ိန္
ရင္ကြဲပက္လက္ ဆြံ႔အစြာနဲ႔
ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္ …………………..